No he podido esta vez, vuelvo a no ser, vuelvo a caer. Qué importa nada si yo no sé reír, no sé sentir... Sé que me he vuelto a perder, que he vuelto a desenterrar todo aquello que pasé. No sé ni cómo explicar que sólo puedo llorar, que necesito la paz que se esconde en tus ojos, que se anuncia en tu boca, que te da la razón. Ven, cuéntame aquella historia de princesas y amores que un día te conté yo. Hoy he dejado de hablar, quiero callar, disimular. Sólo me queda esperar, verte pasar, reinventar. Quiero sentir algo y no sé por donde empezar, quiero que mi mundo deje de girar, quiero que mis manos tengan fuerza para dar, no quiero asustarme si no estás.
LA OREJA DE VAN GOGH - La paz de tus ojosAi si... no se pas que en farem de mi... pepepepepepe...
dissabte, d’abril 22, 2006
La paz de tus ojos
Subscriure's a:
Comentaris del missatge (Atom)
2 comentaris:
pubreta nunu...
no t rallis x el ke ya no es i alegrat x que hagi estat alguna kosa en comptes de res!xq podia ho haver estat, i no estaries trista!, xo no estaries res, xq no va ser res....
ya no rallo mes
un peto maka!! =)
Ei! Que m'ha agradat aquesta visita comentadora!! Encara que sigui posar quatre linies tontes, s'agraeix,jeje.
Merxi Coco!
Muas
Publica un comentari a l'entrada